პოეზია · ლირიკა
ტუსაღი
ვზივარ მე შერკინებულ სიბნელის შმორში,საკანში აღზრდილი არწივი ნორჩი,ჩემი ამხანაგი ზის ფრთების რხევითდა ლეშით ერთობა სარკმელის ქვევით.
გაძიძგნის საკვებს და უცქერის სარკმელს,ნამდვილად მიმიხვდა სულიერ სათქმელს;მიცქერს და ძახილით ირხევა არესურს გამაგებინოს: ”გავფრინდეთ ბარემ”.
”ჩვენ ვართ ფრინველები; გავშალოთ ფრთები,ხომ ხედავ ღრუბლებში გამოჩნდნენ მთები,გავფრინდეთ ზღვისკენ და ლაჟვარდის ფერთან,სად მე და ნიავი ვსეირნობდთ ერთად”. . .
1822