პოეზია · ლირიკა
ხევზედ მიდიან ნისლები
ვაჟა-ფშაველა 1861–1915
(სიმღერა)
ხევზედ მიდიან ნისლები,გაჩქარებულნი, მღერითა.როგორ ხარობენ ტივლები,რომ მიწას ჰფარვენ ბნელითა!ვეღარას ვხედავ ბეჩავი,გამიქრენ წვერნი მთისანი;ვაჰმე, ვეღარა მწვდებიანსათბობლად სხივნი მზისანი.ბარემ მეც ჩამთქით, ნისლებო,დამნაცრეთ, დამაფერფლეთო,თვალნი დამთხარეთ, გულისაცსადილი გაიკეთეთო.სად მიხვალ, სადა, ყორანო,შენ მაინც შამიბრალია,მიამხანაგე, გენაცვლე,ყრანტალით გამახარია!..წავიდეთ, ერთად წავიდეთ,მოვშორდეთ მშობელს მხარესა,ნუღარ ვიხილავთ საყვარლისჩვენის ქვეყნისა მთა-ველსა.წავიდეთ, გადავიკარგნეთ.დავსთელოთ სხვისნი არენი!ვანჩქლიოთ, ერთად ვანჩქლიოთცრემლის წყარონი მწარენი.
1886 წ.