პოეზია · ლირიკა
აკაკის საიუბილეოდ
ვაჟა-ფშაველა 1861–1915
მშობელი ქვეყნის მოზარევ,უნდა გიმღერო მთურადა.იმავ ჭირით ვარ სნეული,რაც შენ გატყვია წყლულადა.რა ვუყოთ?! ბედი, შავბედითუმცა გვექცევა მგლურადა,მაინც ვაჟღერებ ჩონგურსამტარვალთა შესამუსრადა,შენს სამახსოვროდ, მოხუცო,თავს ჩაჩქნად დასახურადა!თუნდ არ მოგწონდეს, იქნება,ჩემის ფანდურის ჩხაკუნი,მიიღე, სარეკელასიროგორც წისქვილში რაკუნი,ეს ჩემი შენთვის მოძღვნილისალამი, გრძნობის ნაჟური.დღევანდელ დღესა არ ძალმიძს,არ ჟღერდეს ჩემი ფანდური!ილიაც მესაუბრება,უნდა დავუგდო მას ყური.
დავალებული გულისაუნდა ამოთქვას ენამა:წყლულები საქართველოსიგაიგო შენმა სმენამა.მეც ამატირა ბევრჯელაშენს თვალზე ცრემლის დენამა.ნეტავი, ბევრი გაზარდოსშენისთანები დედამა!რომ მიყვარს მამულიშვილი,დაე იცოდეს ყველამა,გადაგვარების მოსურნეშაჭამოს ტურა-მელამა!მადლობელი ვარ გულითა,შოთაის სულის ლხენამა!სამშობლოს სამსახურისთვისჩანგი გიკურთხოს ზენამა!