პოეზია · ლირიკა
ნინო ჭავჭავაძეს
გიორგი ლეონიძე 1899–1966
თუ გადამქრალი შენ ხარ ვარსკვლავი,ახლაც მინათებს შენი მშვენება...შენგან შევიტყვე, რომ სილამაზესარ უწერია გადაშენება!
შენც ცოცხალი ხარ, შენი მგოსნებიცდა გაჟრჟოლება მათი გულისა,თავშესაფარი რამდენ ოცნების,იყავ ბანაკი გაზაფხულისა!
შენს სილამაზის იქით _ ბნელდება,დაიხურება ცისკრის კარედი;შენ მოგაყარეს მიწა ბელტებად,მკერდზე რომ ვარდსაც ძლივს იკარებდი.
ასი წლის შემდეგ მე შენ გიგალობ,ათას წელს გასძლებს შენი მშვენება;შენ, სილამაზის ნაზო გრიგალო,შენგან არასდროს მომესვენება.