პოეზია · ლირიკა
ლხინი ალაზნის ჭალაში
დღეს საქართველო ილტვის ზეცისკენ,მცირეღა შეგვრჩა რადგანაც მიწა...შეხედე ჭადარს, _არის ეს ის ხე,რომლის ჩეროში ერეკლე იჯდა.შუაზე აპობს მდინარე სიცხეს,თავგანწირული ირგვლივ არი სმა.მოწყენილია თელავის ციხე, _ვერ იასპინძა რადგან კრწანისმა.გახურდა ლხინი:შეეწნა ხმა ხმას,ხმა გაიმეტა ცის ლურჯმა თაღმაც _და როცა ეშხში შევიდნენ უკვე,მამაპაპურმა სიმღერამ მსუყემ _იალაზანა, _იალაზანა, _ორმაგი მისცა ალაზანს ძალადა გადმოლახა ნაპირნი წყალმა.ქვითინებს მუხა, _ ალაზანს გაღმა,ილიას თვალწინ რომელიც გახმა...კახურით გულის ხშირდება ძგერა,პირზე ღიმილი ახმება გელათს,თვალები ცრემლით ევსება ხახმატს:ვერ იდავითა პატარა კახმა!ვერ იდავითა პატარა კახმა!