პოეზია · ლირიკა
კალენდრის სონეტი
ზამთარსსახლიდანგაიტყუებსბუხრებისბოლიდა ჭირვეულიმარტითვალებსცრემლითაივსებს,აპრილი,როგორცმოღალატე,თვალთმაქციცოლი,გაიპარებაშინიდანდა გაიმაისებს.პატარძლისკაბითდაკეკლუცობსველადთუ ტყეშიდა ნაპეპლარიზაფხულისხვატს წვალებითუძლებს,ივნის-ივლისიდა აგვისტომოდიანხვნეშითდა ძლივძლიობითმოათრევენდაბერილმუცლებს.სექტემბერიკი, აჰა, უკვემეცხრეთვეშიადა ოქტომბერშიმთლად სისხლისფრადიმშობიარებს.ნალოგინარიგრძნობს, დედობასრომ შეეჩვიადა უკვეზამთრისთეთრეულითიშრობსიარებს.აღარ გაისმისთითქოსჩქამისისხლისმდინარის,მაგრამმოიცათ,ყველაფერიისევ წინ არის!