პოეზია · ლირიკა
ლამანჩელი კაფეში
ზის ლამანჩელი კაფეში,ძველს დაუკვეთავს კონიაკს,გახუნებული აფიშასატრფოს ბარათი ჰგონია.
ქლესური გადაძახილითთავები წაუქონიათ,ის მიდის მტერზე მახვილით,სიკვდილი მღერა ჰგონია.
ტრამალის ქარი დაბმულისაკანის ტიბიკონია,ეს სახიჩარი მამულირაინდს სამშობლო ჰგონია.