პოეზია · ლირიკა
ვარდი შენ და ია მე
ნეტავ მომცა ახლა ფრთები არწივის,iრომ გავთელო მე უსაზღვრო მანძილი,ჩემი სული მოშაირე არ წივის ,სამიჯნურო დროს არ იცის მან ძილი!ჰე, მიჯნურო, რა ღამეა , რა ღამე...მოდი , გიცდი სიყვარულის მონა მე...ყველა ხარობს და ვიტანჯო რაღა მე?! -მჭკნარი გული ციურ ცრემლით მონამე.ნეტარ მზეზე არ გსურს გავიოცნებოთ,მოზეიმე სული იმით იამე...ერთი ნება მისთვის გავიოცებო,მზისა დარო – ვარდი შენ და ია მე!..