პოეზია · ლირიკა
პოლ ვერნელს
შენმა გენიამ ცრემლით მოგემასისხლნაკლულევან პარიზის ვნება.შენი სამეფო იყო ბოჰემადა შენთვის ქრისტე ციხეში ჩნდება.
ო, შენი სული წმინდა, მონაზე,_დამძიმებული მრუში დღეებით...ანთებდი მესსას ნორჩ მადონნაზეცოდვებით,ღვინით დაკაფეებით!
იყავ მახინჯი და ღირსეულადლათინურ უბნის საკვირველება.აგაყოლებდა დემონს სნეულადმწვანე აბსენტით ტვინის სველება.
ერთ გაქანებით რემბოს შენებდი,მაგრამ დაქვრივდი წყევა_გინებით.და ნათრევალი მოისვენებდისაავადმყოფოს თეთრ ლოგინებით.
ვით homo duplex იყავ ორსული.იყო ვენერა, თხრობა, როზგები.ნელა ქრებოდა დღე ავხორცულიდა ხელს გიკრეფდა ხარბი როსკიპი!