პოეზია · ლირიკა
ს ი ყ ვ ა რ უ ლ ი
აწმყოზე სრულადგამიტყდა გული,წარსული კრულვითმაგონდებოდადა მომავალიც ვერა-რა ნუგეშს,ვერა-რა იმედს ვერმპირდებოდა;თავს უსარგებლოდვრაცხდი ქვეყნისთვის;მთელს ჩემს სიცოცხლეს ვსთვლიდი არა-რად;ფუჭადმიმაჩნდა ყოველი წამიდადავეძებდი სიკვდილსამარად;როცა შემიპყარ, შენ, სიყვარულო,5და გარდაჰქმენი ჩემი არსება;კვლავმომეც ძალა, მაცოცხლებელი,კვლავმოანიჭე ჩემს სულსღვთაება;კვლავდაუბრუნე გულსა იმედი,კვლავ ბნელსსიცოცხლეს სხივი მოჰფინედა კვლავ გამხადე კაცად, ღვთის ხატად,კვლავ განმაახლე, კვლავ აღმადგინე!..ასე ყვავილსა, დამზრალს გოლვისგანკვლავ განაცოცხლებს ციური ნამი,კვლავდაუბრუნებსთავისს შვენებას:კვლავდაუდგებამას ტკბილი წამი!1887 წ