პოეზია · ლირიკა
როგორც აფრის ტკაცუნი
მაინც რად მინდა მეტი დასტურიგარდა იმისა, რომ დილა მეხნა,ვარ, როგორც ღვინო ალადასტურიდა მიხარია ფათური ქვეყნად.
მორთმეულია სამყარო გობით,მხოლოდ აკლია ოქროდ დადნობა,და ყოველ ყვავილს, ვარსკვლავს და კოპიტსჩემი ლექსისთვის მართებს მადლობა.
ამართულია სოველ ქვიშიდანცამდე კრიალა შუშის კედელი;და მე არ ვიცი, რაღა მიშლიდამეთქვა სიმღერა განუწყვეტელი:
როგორც აფრის ტკაცუნიმოვარდნილი ზღვიდან,ისეთი ვაჟკაცურიგაქროლება მინდა.
როგორც ფართო ჭადართანჩეროების ჯერი,ისე ჩუმად ჩატარდაჩემი ლექსი ბევრი.
და ქცეული სურათადსიტყვა, ყველა ბგერა,მიწაზე მიცურავდადამწიფებულ ქერად.
ბოსტნების დასანაგვად,მოუთიბავ მოლად,ბალახის ამხანაგადდა ომბალოს ტოლად.
ახლა, როცა ტკაცუნიაფრის მესმის ზღვიდან,ასეთი ვაჟკაცურიგაქროლება მინდა.
მინდა სიტყვის თარეშიჩემი ყველამ ნახოს,ხევსურების ფარეხში,ჩანჩქერების ახლოს.
მინდა მიწას მარჩენალსჰქონდეს მშვიდი ძილი;ჰგავდეს ვაჟის გაჩენას,მზის ამოსვლა დილით.როგორც აფრის ტკაცუნიმოვარდნილი ზღვიდან,ისეთი ვაჟკაცურიგაქროლება მინდა.