პოეზია · ლირიკა
გადაძახილი
აღარ ვიცი, ვინ ან როგორ შევაჩვენო,ქსანს და არაგვს უცხო მუმლი მისევია,ქართლი, როგორც გაროზგილი დედაჩემი,გადატყაულ მუხლისთავზე მისვენია.გვერდით მიდევს ვერცხლისფერი ამულეტი,თვალს ვარიდებ გადამტვრეულ,პირბლაგვ მახვილს,`რა უყავით, რა უყავით მამულები?!” _ტირილის ხმით ვიღაც გაღმით გამომძახის.ეს ხმა ათას ჩემისთანა გულთან დაობს,ხან მრისხანებს, ხანაც გლოვის ისმის ზარი _`ვის მიეცით ეს წყალ-ჭალა საიგავო,უფლისაგან სასოებით ნაბოძვარი?!”ამობრწყინდი, მზეო, ღამის გამთენებო,ჩვენ თუ არა, სხვა ვინ შეცვლის ამგვარ ამინდს...გაიღვიძეთ, გაიღვიძეთ ქართველებო! _დამდგარია ტანზე თაფლის წასმის ჟამი.აღარ ვიცი, ვინ ან როგორ შევაჩვენო,ქსანს და არაგვს უცხო მუმლი მისევია,ქართლი, როგორც გაროზგილი დედაჩემი,გადატყაულ მუხლისთავზე მისვენია.