პოეზია · ლირიკა
თიბათვე
სოფლად ხურს თონე და ღუის ვარცლი,პირბადრი ქალი გადივლის ბოგირს...ერთი კვირაა მთას თიბავს კაცი _დანატრებული დიაცის ლოგინს.ღამით მჭკნარ ბალახს მოპოტნის მუჭი,სურვილს და ვნებას ამძაფრებს მთვარე...ყველა ღიღილო _ ნაზი და ლურჯი,აგონებს ქალის ნამიან თვალებს.მორჩა... ჩამოლევს ფერდობს ძუნძულით,თავს მიჰხრის, სერზე გადივლის სანამ _როგორც დიაცის სავსე ძუძუნი,მინდორში თივის ზვინები ჩანან.