პოეზია · ლირიკა
მარიკა ჩიქოვანს
მისივე ანდერძით მარიკას ფერფლიგადაეყარა სიმონის საფლავსის დადიოდა სხვაგვარ ოცნებითდა სხვა ფიქრებით იყო მოცული.თუ შენიშნავდნენ სადმე მგოსნები,იტყოდნენ: _ მოდის პოეტის ცოლი.მან არ იცოდა ღალატი ფიქრთანდა შესძლო მზერა ჩამქრალ თვალებით,მისთვის სხვა იყო ზეცა და მიწა,ჰქონდა წუხილიც შეუდარები....და ერთხელ, როცა რაღაც ტიალადდაადგა თავზე სულეთის ქორი,ის მოკვდა, როგორც ქალი კი არა,ის მოკვდა, როგორც პოეტის ცოლი...