პოეზია · ლირიკა
მზე ნაგავში
ავტობუსები ასახიჩრებენ ქალაქის ხედებს.მეეზოვეებს ლახვარივით ცოცხი უჭირავთდა ხვრეტენ ქუჩებს, ტროტუარებს,ფილაქნებს ხვრეტენდა მატლებივით მიძვრებიან ჩემი ქუჩიდან.ხვრეტენ აივნებს, ავგაროზებს,ხვრეტენ ჩემოდნებს,ლიანდაგებს და ბინძურ ბაქნებს,ფეხით გათელილს,ღამე გახვრეტილ ვაგონებშიქარი შემოდისდა იმ შორეულ,იმ მეწამულ ზღვათა ნათელი.აღმოხდების მზე,ჩახდების მზე,შემოხდება მზე.მეეზოვენი აფთრდებიან წრეგადასული _არ ვიცი როგორ, ან საიდან შემომეხიზნენდა საცერივით დამიცხავეს მთელი წარსული...ავტობუსებიასახიჩრებენ ქალაქის ქუჩებს.მეეზოვეებს ლახვარივით ცოცხი უჭირავთ.ეს ნაგავია _ გარშემო რომ შემომიქუჩეს.ეს ჩემი მზეა _ რომ ცახცახებს ასე დუხჭირად.