პოეზია · ლირიკა
გაზაფხულის საგალობელი
1.მწარე ღიმილი გაანგრევს ტუჩებს,როცა მარტვილის დიდი მინდვრები შედიან გაზაფხულში,როგორც თეატრშიდა შენს ძარღვებში მთვარესავით აენთება წითელი სისხლი.
2.აქაც უცხო ხარ,აქაც ცივად ჟღარუნობს ქარიდა ვარსკვლავების ნაჩხვლეტები გაყრია ტანზემსუსხავი, როგორც კაქტუსის ტოტი.
3.შენ დიდხანს ეძებდი გამოქვაბულს,სადაც შეგეძლო ნადირივით გეცხოვრა,სადაც ყვითელი ბალახების დღესასწაულშიდაივიწყებდი, რომ არსებობს მკვდარი საღამო,დაივიწყებდი, რომ არსებობს მკვდარი თვალები.
4.ეს მტვერი მიცვალებულთა სულივით შრიალებს ოთახში,გარეთ კი გაზაფხული ყვირის,მაგრამ არსად გაქვს წასასვლელი,არსად ანთია მოწყალე შუქი,არსად დატოვეს ღია კარები.
5.სანამ ცოხნი ამ მოგონილ ბედნიერებას,თვინიერი ცხოველივით, სანამ უმზერამ უსიცოცხლო დეკორაციას
6.შენს ყრუ კედლებზე მარტოობა ამოუტვიფრავთროგორც საგვარეულო ღერბი.
7.გაზაფხული კი შეშინებული ბავშვივით ყვირისდა განწარებით შემორბის სახლში.