პოეზია · ლირიკა
კარმელის გზაზე
ნურვინ მეკარებით , ნურვინ მიმედებით.არ მსურს ქალაქები მსდევდეს ბაიბურად.გავალ უდაბნოში დაჭრილ იმედებით ,სადაც ლაჟვარდები მტვერით დაიბურა.
ჩემი მოსახამი მძლავრი ფრთიანიადა ჩემს გადაფრენას ქარი მიანება.მაგრამ ღამეებში ფრენა გვიანია,-ასე საშიშია გადაგვიანება.
მივქრი დავიწყებით , გული გავაცივე.ღმერთებს მომაგონებს ზარი ნაშაბაში.ყველა შევიძულე , ყველა გავაძევე.დამრჩა სანბენიტო,მთვარის ეშაფოტი.
მაგრამ სიკვდილის წინ თავის ტრფიალებითისეთს დავიკივლებ ხმათა მომეტებით,-რომ ეს დედამიწა გადატრიალებით-ცეცხლის ბრილიანტად გასკდეს კომეტებით!..