პოეზია · ლირიკა
პენელოპას დაბრუნება
აქ ყველაფერი პირიქით ხდება:პენელოპე ბრუნდება სახლში,საკუთარ ნაქსოვს მოსდევსმდედრი ობობასავით,თავის მუცლიდან გამომავალ გზებსქსელ-ქსელ ხლართავსდა წინ მოიწევს,ერთადერთი ოდისევსისკენ,რომელიც უკვეამდენი ხანიზღვაში გასულადა თავისი ამბავი აქვსგამოჩარხული...ხოლო ის - ქალი -აქტიური პენელოპეა,ქსოვს და ნაქსოვში გვირისტდებაობობასავით,ნახელავი კი, რომლისთვისაცცისფერს იყენებს,ზღვის წყალივით ეფინებამთელ დედამიწას,ტალღებივით ექოჩრება მოლოდინები.თუმცა:რატომ "ვით"? -ეს ნაქსოვინამდვილი ზღვაა,რომელსაც ეულ პენელოპესცრემლი ამლაშებს...იტირებს...მოქსოვს...ზღვის ბოლოს კიოდისევსია.მივა დაფერხთითქსოვით დაღლილმუცელს ჩაუშლის;ეტყვის:ნაქსოვს გამოვყევი,მის მთავარ ნაყშადშენ ჩაგაქსოვე.და რაკი მეაქტიური პენელოპე ვარ,თვითონ მოვედი...ეს ქსელია ჩვენიშვილები...