პოეზია · ლირიკა
* * * კარგა ხანია
კარგა ხანია,რაც მე შენთან არ მედგომება(უბედურია ქალი,გულით გამორჩეული!),მე გამაბეზრესსასაცილო ჩემმა ომებმა,რომლებიც არ ღირსერთ ყვავილად ამ ბროწეულის...ახლა მაისისკოპშეკრული ქუში დარია,საცაა ზეცა დაიგრგვინებს,გატყვრება მეხიც...წალეკოს მაინცრაც ტკივილი და სიმწარეა,იმდროინდელი,რაც მიწაზე შემოვდგი ფეხი...გარიოს მაინცამდენ შხამში სულ ერთი წვეთიუცეცხლო თაფლის,მათრობელა სურნელი ველთა,დაირღვეს იქნებჩემი ციხის უმზეო მკერდიგამოჩნდეს ვინმე -თუნდ სიკვდილის მოჰქუხდეს ელდა...გაიხა ღრუბლისმორღვეული,ელამი უპედა ვიდრე ავდარსთავს შეუშვერს მიწა ეული,ავწიოთჩვენი სიყვარულისპატარა კუბოდა ჩავფლათ სადმეუხმოდ!როგორც ძე უდღეური...