პოეზია · ლირიკა
თოვლით გამოლოცვა
შობამდე შორია… მაცალე,თოვლით გამოლოცვას გასწავლი.მერე რა, ბერდედა რომ არ ვარ,არც შენად თავმკვდარი წაწალი.ოღონდ, სათიბებში, იცოდე,სისხლი გაუშრება ყაყაჩოს,სულის დაწრეტილი მდინარეცცრემლის ზვირთებისგან დაგვახრჩობს.მწუხრსაც შეუშრება, ჩვენსავით,მკერდზე ცეცხლისფერი მზის ცვარი,ტუჩიდან გაქრება ნაცნობიგემო – კოცნისაგან მიმწვარის.თოვლით გამოლოცვას გასწავლი,ძმებად გავეფიცოთ ლოლუებს,ჩვენი სიყვარული, იცოდე,უკნასკნელი და ბოლოა.მერე რა, თუ თოვლი უთეთრესვნებებს კოცონივით გვიკიდებს.\"არ მიყვარს! არ მიყვარს! არ მიყვარს!\" _შენც გაიმეორე იგივე.მერე ფიფქებივით ჩავადნეთჩვენი გულის მზეებს ხელებში,ვით ნისლს შეასხეპენ მზერაზე,ჩაჩეხილ მთამსვლელებს, ხევები.შობამდე შორია.… მარტში კი,იქნება სიცოცხლე პირიქით _უფალი სათიბში გვირილადმომიყვანს ქვესკნელის პილიგრიმს.გულიც გამისკდება, შენს ცელზესათივე ღერად რომ შერჩებაამდენი უშენო სიზმრის დაუშენო სიკვდილის შეჩვევა.