პოეზია · ლირიკა
სონეტი 73 (მთარგმნელი:ალექსანდრე ელერდაშვილი)
დრომ გადათელა ჩემი სული მძიმე ფლოქვებით,დრომ ღამის მეკვლედ მომიქცია ცისკრის ტოროლადა შემოდგომას მოღწეული ხმელი ფოთლებისაფარფატოდღა დამიტოვა თითო-ოროლა.მიტომაც ხედავ ჩემს მზერაში სიცოცხლის დამლევს,ჩემს წუთისოფელს ჩამავალ მზეს მიტომ ადრიან,გარდაცვალების მოციქულად მოვლენილ ღამესმიტომ ვუმზადებ საბრძანებელს დილაადრიან.მიტომაც ვდგავარ დროის ფერფლით გარსმოხვეული,მიტომ მამსგავსებ სიყმაწვილის მიმქრალ ორეულს,მშიერი მიწის საკვებადღა შემრჩა სხეულიდა მიტომ ვგავარ მე სიკვდილით ვნებამორეულს.და რადგან ასე დავრდომილს და დღემოკლეს მხედავ,მე შენს სიყვარულს უფრო ძლიერ ამიტომ ვბედავ!