პოეზია · ლირიკა
სონეტი 114 (მთარგმნელი:ალექსანდრე ელერდაშვილი)
ნუთუ გონება გამეხლართა მზაკვარ გრძნობაშიდა, როგორც მეფეს, მლიქვნელობის სენი ერევა?!ან ეგებ თვალი გაიწაფა ჯადოსნობაშიდა პირფერობა სიმართლეში აღარ მერევა.ნუთუ ურჩხული გადაიქცა ზღაპრულ ფერიად,ნუთუ სიყვარულს გულწრფელობის მადლი სცხებია,ან ეგებ ქვეყნად საძრახისი არაფერიადა რაც სიმდაბლე დამინახავს, მომჩვენებია.ნუთუ ასეა?! – თვალი ხედავს მაცდურ სანახებს,მიტომაც თან მდევს თვალთმაქცობის სენი მეფეთა...თვალს რა მოვკითხო? – თავის ბატონს იმას ანახებს,თუ რამ გონების საამებლად შემოეფეთა.თვალმა თუ ავი დაინახა, კარგიც მისია,თუ სილამაზეს არ შეხედა, რის მაქნისია?!