პოეზია · ლირიკა
სონეტი 115 (მთარგმნელი:ალექსანდრე ელერდაშვილი)
თურმე ვცდებოდი, სიყვარულში ზღვარს რომ ვეძებდი,მე უკანასკნელს არ გიძღვნიდი თურმე სტრიქონებს,ან რა ვიცოდი, ცეცხლთან ჭიდილს კვლავ თუ შევძლებდიდა ჩემს მახლობლად ტრფობის სიო კვლავ თუ იქროლებს?!ან რას ვიცნობდი იმ ერთადერთს უთვალავს შორის,იმ ერთ შემთხვევას, სადიდებელს რაც ხდის საკიცხავს,რაც ერთ სიტყვით აქრობს თურმე სათავეს ჭორისდა აცვლევინებს თვით მეფესაც ფიცს და საფიცარს.ან რას ვიგრძნობდი, გაავებულ დროსთან მოდავე,რომ შემძლებია სიყვარული ზღვარგადასული,აუხდენელის გაცხადების რომ ვარ მოთავედა რომ მომავალს ვერ ამიმღვრევს ბნელი წარსული?!ახლაღა ვხვდები – სიყვარული თურმე ბავშვიადა მის გაზრდამდე მოყვარენი ფრთას რომ არ შლიან.