პოეზია · ლირიკა
სონეტი 120 (მთარგმნელი:ალექსანდრე ელერდაშვილი)
შენს აუგ სიტყვებს მე მოყვარის გრძნობით განვიცდიდა ამ გრძნობასთან ჩემი წყენა მონაგონია,ვით დამნაშავე, ქედს რომ გიხრი, ნუთუ არ იცი,შენ ჩემი გული ქვა და რკინა ხომ არ გგონია.ნუთუ გწადია, მეც შენსავით გავყვე ცხოვრებას,მეც მოვიძიო მოყვასისკენ გზა უკეთურიდა ყველა წყენის საუკუნო დამახსოვრებასმეც მოვადევნო შურისგება ჯოჯოხეთური?!ნუთუ არ გახსოვს შენ იმ ღამის გრძნეული სევდა,როცა ერთმანეთს შევალიეთ სული ფერებითდა დავიამეთ სატკივარი, რაც კი რამ გვდევდა,მაცოცხლებელი სიყვარულის მშვენიერებით.მე პატიებით განგაშორე ცოდვა ყოველი,ახლა სანაცვლო პატიებას შენგან მოველი.