პოეზია · ლირიკა
სონეტი 104 (მთარგმენელი:რეზო თაბუკაშვილი)
ძვირფასო, ჩემთვის შენი სახე როგორ დაჭკნება,ისეთივე ხარ, როგორც წინათ მყავდი ნახული,მას შემდეგ სამი სუსხიანი ზამთრის კლანჭებმატყეებს წაართვეს სიამაყე სამი ზაფხულის.სამმ ვარდობისთვეს წაეყარა ფოთლები რუხი,სამი აპრილის სილამაზეს და სურნელებასცეცხლად მოედო სამ ივნისის სიცხე და ბუღი,დაჭკნა ყოველი, არ დამჭკნარა შენი მშვენება.როგორ ისარი საათისა, მშვენიერებაცმიიპარება და რჩება მას ნაკვალები,იქნება დაჭკნა ეგ სიტურფეც ნაირფერება,მე კი, უგუნურს მატყუებენ შენი თვალები?!ყოველი ჭკნება, რაც მშვენებით მოდის ჩვენეამდე,მაგრამ სიტურფე მჭკნარი იყო შენს გაჩენამდე.