პოეზია · ლირიკა
სონეტი 132 (მთარგმენელი:რეზო თაბუკაშვილი)
მიყვარს, როდესაც მიბრალებენ შენი თვალები,მაშინ ვმშვიდდები თანაგრძნობით პატივნაცემი,რადგანაც შენს გულს არასოდეს არ ვებრალები,მიტომ ჩაიცვეს მაგ თვალებმა შავი ძაძები.ისე არასდროს არ ეცვლება ცასაც იერი,როცა მნათობი აფერადებს ცას მოკრძალებით,ისე არასდროს არ მშვენდება დასალიერიმწუხრის ვარსკვლავის დიდებული ამობრძანებით,როგორც შენ სახე დაგიმშვენეს ჩემზედ მოზარე,შავმა თვალებმა – ჩემი ბედის ჭირისუფლებმა.შავი თუ გშვენის, დაე, გულსაც ძაძა მოსავდეს,შენს გულცივ გულსაც მიეც ჩემზე გლოვის უფლებამაშინ თამამად შემეძლება, ჩემო ხატებავ,მშვენების ფერად, შავი ფერის გამოცხადება.