პოეზია · ლირიკა
საფუტკრეში
საფუტკრეში მისვლას ხშირადმევედრება ჩემი გული,რადგან სჯერა ახლაც იქაფაციფუცობს მამის სული.
ვეტრფი მშობლის სულს თაფლიანს,მის ნახელავს ვლოცავ, ვიცავ,დგას ჯიხური,ზედ ატყვიამამის ხელი ყველა ფიცარს.
ისკალაზე დგას სკა ფუტკრის,მოჭედელი მამის ხელით,ვეფერები, ისე ვუვლი,თითქოს იყოს მამაჩემი.
სად არ უნდა გავიხედო,ყველგან მამის სახეს ვხედავ,გულს ლოდივით დამიმძიმებსმოგონება –მძიმე სევდა.