პოეზია · ლირიკა
დიაგნოზი
ცრუა დიაგნოზი ჩემი ავადობის.უბრალოდ, ჩუმად ვარ...კანგაცლილ ზეცაზე ვწევარ და აბებად-ვიზოგავ ამინდებს.საწვიმარმოსხმული ჩამოდგა მარტი დაცარიელ ბაქანთან-უხერხულ შეკითხვებს ქარი უხერხულიმანერით არიდებსთავსდა როგორც ლექსში მატულობს რიტმი დაწვიმების სტო-კატო.ღრუბლების ნიჟარა სავსეა ჩემით დაცხოვრების ფრაგმენტებს-საღამომ- უფერო კოლაჟის შიშველიგრაფიკა მოარგონამწვი- უშენობა.კიდეზე- გაფანტულ ეპიზოდს-(ვაფერფლებ)...რვიან შემოხაზულ ყვავილის კალენდარსსველი აქვს ჯერ კიდევმელნით თითები და დაზოლილ ზეწარზემე ვწვები ამინდად-გაუჩნდათ წელკავი ფიქრებს ხელჯოხით დამორყეულ საკიდზევკიდებ უშენობასდა ეს დიაგნოზიცრუადადა ქარტიებს-წვიმით ჩამორეცხილ მაკიაჟს ვუახლებ,უბრალოდ მიზეზებსვეძებთ და ვპოულობთ,ვკარგავთ და ისევე...და მარტის სტო-კატო-სეზონის არეულ სუნთქვაში დაკარგულთავს როცა იზოგავსარ მინდა აბები,კანგაცლილ ზეცაზე მოდიდა მიშველე...