პოეზია · ლირიკა
ერთხელ-კი ჩვენაც ვყოფილვართ
ვაჟა-ფშაველა 1861–1915
(სიმღერა)
ერთხელ-კი ჩვენაც ვყოფილვართკაცნი და გულიც გვდებია:ღრსეულ შვილთა უთელავთსამშობლოს მინდორ-მთებია.ახლა-კი ჩვენი სიცოცხლეგულზე ცეცხლ-მოსადებია!ჰყოლია სულით მტკიცენიმშობელს გმირები,საიქიოდან მინათებსმათი ნათელი პირები;საუნჯე ჩემის გულისა,ქართველ დედათა შვილები, -მისხია ტანჯულს ოცნებას,ვით მარგალიტის ღილები.ცოცხალი მკვდრებთან ვსაუბრობ,შევტრფი შუბლ-შეკრულს შოთასა,თვალებს მარიდებს რადღაცა,მებუზღუნება ცოტასა.ვენაცვალე იმის კალამსა,მის გმირთ ხმალთ სალტე-კოტასა,სატრფოსთვის ხელსა ტარიელს,ავთანდილ-ფრიდონთ ყოფასა,ერთურთის გამტანს ჭირშია,მათ გამტკიცებულს ძმობასა.იქა ვარ, იქა, მკვდარშია,ამ ქვეყნად ვცხოვრობ ძალადა,ცოცხალი, მკვდრებში მცხოვრები,აქ არა ვღირვარ ჩალადა.დღესნამდე ამას ვიძახდი,ხვალაც ვიძახებ ამასა.მკვდრები მიშაქვრენ ცოცხლებისგულში ჩანაწვეთს შხამასა.
1896