პოეზია · ლირიკა
ერთხელც, იქნება მოვკვდები
ვაჟა-ფშაველა 1861–1915
ერთხელც იქნება, მოვკვდები,მივებარები მიწასა, -გულსა და გრძნობას შაურევცივის სამარის ქვიშასა...ჩემს გულსა დაეხვევიანგაშმაგებულნი ჭიანი,ვეღარას მიშველს ქვითინითჩემი ლამაზი თმიანი,ტყუილად აშფოთდებიანჩემნი წაწალნი იანი.ამაოდ ჩამოსხდებიანციდამ ვარსკვლავნი ბარადა,ასტეხს გლოვა-ზარს მდინარე,მაღლით მომხტომი ჩქარადა,მოსქდება კლდისა ნაპრალი,ჩაიჭედება ჭალადა...ვაჰმე, მათ ვეღარა ვნახავგადაქცეული მკვდარადა.