- აჰა, მოედო ხალხი ქუჩებს და ყველა მღერის!პირველად მღერის გამარჯვება და პოეზია!ეჟენ პოტიე
ამგვარად სავსედღის საწყაულირომ ის აღავსოსახალ ნათებით -არასდროს მსგავსიდღესასწაული -პარიზს არ ახსოვსბარიკადების!ოქროს და ფარჩებსაქ რომ მონებდნენ,მწყობრად ჩამჯდარიეწყო ვაზნები,მსგავს გამარჯვებებსვერ იგონებდნენმონმარტრზე მდგარითოფ-ზარბაზნები.ფერს იალებდნენ,გზას ასრულებდნენ,თუ ტრიალებდნენდროშები ქარზე -არ შრიალებდნენ,არ ჩურჩულებდნენ,არ ფრიალებდნენარასდროს ასე!იქცა სინაზეთფერად ღრუბლებით,თითქოს ბროლიადა არა სძინავს -არასდროს ასეთთავისუფლებითარ უქროლიაპარიზის ნიავს.არასდროს სიტყვაამგვარი სახისარ განიცდიდაისეთ სიმართლეს -როგორც ეს იყოხალხთ იარაღისთავდაცვისა დაგამარჯვების დღეს!უნახავს ვრცელისაუკუნის მზე,და ბევრი შორიგზა გადულახავს -ასე ნათელიდა მზიანი დღეპარიზს მეორეჯერ არ უნახავს!თითქო ღილებითირთვის პარიზი,რა ხმოვანებით,რა უზრუნველით!და ყვავილებიუნარნარესიაღფრთოვანებისფშვენენ სურნელით.მოდის ურიდისიახლის გრძნობა,ახალი ქროლაახალი ქარის,ასეთი დიდისიცოცხლით თრობა,ასეთი თრთოლაარ ახსოვს პარიზს.კომუნა მოდისიხსნას მამული,აელვებულიეძახის გუშაგს.აი, ოქროთიდა მეწამულითგადანთებულიელავს რატუშა.წირვათა წესი -ბაირაღებშიასცილდა ზემოს,მონახა ზეცა.და უდიდესიტაძრის თაღებშიეხლა ზეიმობსმარსელიეზა.ახალ ზარებითევსება უბე,სხივთ ათეთრებითწიაღი ბრწყინავს.კომუნარებისსავსეა კლუბიდა ორკესტრებიქუჩაში გრგვინავს.იღვრება შუქად,შუქთა მარულად,მუსიკის ხმაზეთრთის ალიონი.რაღაც მსუბუქადდა მხიარულადმიდის ლამაზიბატალიონი.და მუნდირებიფედერატებისგანაალებიმოჰგავენ ზეიმს,რა მშვენიერადმორთულან ქალნი,მათი თვალებიაფრქვევენ მზეებს!გაჰქრა ღრუბელიდა ტვირთი ჯვარისსხვაგვარი ზრუნვამხარეზე ბრუნავს:თავისუფალიშრომა ჰფლობს პარიზს...გვინდა კომუნა...ვაშა კომუნას!თუ მაინც ბედიიცვალა ბნელით,და გრძნობა მშვენიმიეცა დროს შავს -ჩვენ სისხლის წვეთითუკანასკნელითდავიცავთ ჩვენიკომუნის დროშას.აჰა, განგაში!მიფრიალებენდა მიღელავენისევ დროშები,მებრძოლნი მაშინხმალს აელვებენ.ელვა იელვებსდროგამოშვებით.წინ, მოწინავეპოზიციისკენ!ფორტები. თხრილი.ათასეული.თვალნი ბრწყინავენელვარე მზისგან.აგერ აჩრდილიმოსჩანს გრძნეული.ესმის არეებსრა ხმა გუგუნებს,რა ზეციური,რა მიწიერი...ტიერს ფრანგ ტყვეებსრისთვის უბრუნებსრკინის კანცლერი,ბნელი კანცლერი.რა სიხარბეა,რა მოწყურება,რა ნდომის ალი,რა ასპარეზი -რათა დარბევა -განადგურებას -თავისუფალიმისცეს პარიზი.კლდეს გაარღვევენ!სად ბრძოლის მდომთადა შემტეველთაგულის სივრცეა.ქალთა ძარღვებშიჩქეფს სისხლი ლომთა,როს მებრძოლებთანერთად იბრძვიან.მოიღებს გრიალსკედლების ნგრევა,განუწყვეტელიქუხილით მჟღერი.ისე ვით ფიალსაღავსებს ელვა,სწყდება კედელიდა რჩება მტვერი -მტვერი, ვით ნისლიავის დროსანი.სულ სხვა კედელისხვანაირ ტალღის,იღვრება სისხლიპატიოსანიდა გულკეთილიმშრომელი ხალხის.როგორც ძმა ძმასთანმებრძოლნი იყვნენმხნე, და გამგონე...ბრძოლა ძნელია...აჰა, თანდათანდაჰკარგეს სიმხნე,დასუსტდნენ, ღონეგამოელიათ.ვერსალის მტვერიმიადგა პარიზს,მიადგა რისხვითდა დაქადებით.და ყველაფერიგათავდა მაშინ,დაეცენ მაშინბარიკადები...განაჩენებიდა დახვრეტებიდა სასიკვდილოდგანწირულთ რიგი.გზებს ამშვენებენმთები ცხედრების,გადასარჩენიარ სჩანს ბილიკი.სისხლიან კვირისუსიტყვო ფერფლი,წამი, საათი -ყოფნის მიმტაცი.მაისის კვირისუენო მსხვერპლიის... ოცდაათიათასი კაცი.რა ნიაღვარადგამოიხატაიმისი ზეცა,იმისი ბრუნვა.ასე, ამგვარადდაიბადა დაასე დაეცაიგი კომუნა.იგი, დიადიწინამორბედიხალხთა მომავალბედნიერების,მომავლის მნათი,მომავლის ბედიკომუნა - შრომა,კომუნა - შვების.იგი აანთოდროშების ალმა,მისი ნათელიხალხებს ჰფენია,აღფრთოვანებითმას მიესალმადაუცხრომელიმარქსის გენია.მან გზა უჩვენაპროლეტარიატსსაიმედო დააუცდენელი,დიდება ჩვენიდიადი დროისმედგრად ვიდოდაამ გზით ლენინი.
1941