პოეზია · ლირიკა
წუხილი
ცივა. ბუხართან ვზივარმთვრალი და მობუზული;მამა აბოლებს…დედაჩემი ჩუმად ბუზღუნებს…რამ გამოლიოსსაფიქრალი და საწუხარი?..რაღაც ვერ ათბობს ძველებურადოთახს ბუხარიც…სერავს ყიამეთსლამპის შუქი, ჭრაქის ციმციმი,არც ძველებური ქეიფია,აღარც სიცილი…იხსენებს მამაუწინდელი დროის პურ-მარილს –სანატრელიც კი გამიხდაოუკვე სტუმარი,-წუხს… და სოფელი –ლხინის შემწე, ჭირის გამტანი,ისეთი ცივი მეჩვენება,როგორც ზამთარი.ზამთრისპირის საღამონეტა, მთაწმინდაზე ამიყვანა,თბილისს გადავხედო მთაწმინდიდან…თოვს და ჰაერივით ეს ქვეყანაცთითქოს ცოდვებისგან გაიწმინდა.