პოეზია · ლირიკა
რომ შემეძლოს
ახლა მოვკვდებოდი... (ბევრჯერ დამიწუნესწერა სიკვდილზე და, მაინც მეწერება)გულზე დავიწყობდი მინდვრის თაიგულებს, -ღიღილოების ან, მშვიდი ენძელების...
მზერას გავატანდი წყაროს სამღარიანს,ღიმილს - მაისის ქარს, - ხეებს დაურიგოს.სადღაც ნიკორები მიწას ჩაბღავიან...დები იტირებენ ალბათ \"ძამულიკოს\".
მერე დაიწყება წლები დავიწყების,ცელით დაატყობენ მიწას ნაბილიკარს...ძვლები გათეთრდება, - დედის საფიცრები,მხრებში მოიხრება ძველი ბაზილიკაც.
მეხი დააფეთებს სადღაც მიკიოტებს.(ნატვრით როდის იყო, გზები მოკლდებოდნენ!)მე ახლა მზისკენ უნდა მივდიოდე,ჩემი კლდე-ბილიკით უნდა მივდიოდე,ხევებს და ქარიშხლებს უნდა მივკიოდე,თუმცა... რომ შემეძლოს, ახლა... მოვკვდებოდი.