პოეზია · ლირიკა
ძილის წინ
იმ დღეს,როდესაც კინაღამ მოვკვდი სიცილისგან –შენ დაიბადე.მითახთახებდა მუცელი და ვფიქრობდი –რა მაგარია, რომ დაიბადესაზღვრად ჩემს აწმყოსა და აწმყოს შორის…ფიქრსა და ფიქრს შორის ჩაეკვეხედა ნელ–ნელა,ხაზად იქეცი, გადამკვეთად…აი ასე, ცერით მოირკალე თვალსაწიერზე,თავს ზემოთ – რეაქტიული თვითმფრინავის კვალივითდა შემომირბინე გარშემო.მე ვიცინოდი და ბოლოს ჩავჯექი.არა, ჩავვარდი,როგორც ორმოში – ახლად გაღვიძებული დათვი,არადა, თავის გზაზე მიმავალი…
ახლა აღარ ვიცინი.მუცელი მეტკინა.მუხლებზე თავჩამოდებულმა გამოგხედე –მალაყებს გადადიხარ.დროულად გამოჩენილ ჩაბჟირებულსმესაზღვრედ ეცნობი,მენაპირედ – როგორც მთაში იციან თქმა.ტალღებს უდგაფუნებ დაშხეფებით შეწუწულ კისკისს რიტმულად ეწყობი…
გამოგხედე–მეთქი.ძილის წინ.ორმოში ჩავიძინებ.ჩამომიგდე აწმყო გასალოკად დადასამთავრებლად – ჟაკანი.