პოეზია · ლირიკა
სონეტი რობაქიძეს
წინათ რა იყო, ეს მე არ ვიცი,მე იმას ვამბობ, რასაც დღეს ვხედავ.ქართული კაბა როდის ჩაიცვი -ბავშვო, მიჯნურო, დაო დე დედავ!უბერებელო! რა ხარ? ვინა ხარ?შენზე არ ითქმის: “დროსგან ნამუსრო!”შენს კაბის შრიალს გულში ვინახავ,ტავდახურულო ხალხის ნამუსო!ლაპარაკობენ თვით შენი ძვლები,როცა სცენაზე გწვავს სიხალისე.ათიათასჯერ გარდაიცვლები,ათიათასჯერ ცოცხლდები ისევ.სიტყვის ტავთუხო! ლექსების წყობავ!ქართული სცენის სულო და გულო,ერთი სიცოცხლე შენ არ გეყოფა,შენ, რამდენჯერმე დაბადებულო!ა