პოეზია · ლირიკა
ლეღვები
როგორც ცოლქმრული სარეცლის ამბავსარ მოგიყვება ჭკვიანი კაცი,არ მოგიყვება ციხე არაფერს,თუ მარტოოდენ გააცეცე მისკენ თვალები.ა, ამ კედელზე გაბარდღულ ლეღვებსშენზე უფრო ჰყვარებიათ თურმე მამული-არ დაანებეს ქარებს მიწის ერთი მისხალიც,ფიორი რაა მიწისათვის,ერთი ფიორი,ერთი ფიორი რომელია,ნამცეციც კი არ დაანებეს.ე, ის მისხალი,ის ფიორი,ის ნამცეცი შენი მამული-ციხე-ტაძრებით რომ ჰკიდია საუკუნეებს.კოცნე ეს მიწა, ეს ქვა კოცნე, კედელი კოცნე,ორი ამდენი ციხეებზე გვონია, ძმაო,სიგრძივ კი არა,სიმაღლეში მიდის მამული.