პოეზია · ლირიკა
მელანქოლია
ც. ღ-ს
მე ვგრძნობ სიკვდილს დაშენ გთხოვ შენდობას,ქვეყნად რომ გტოვებ დაშლილ ტივივით,მოვიდა ბოლო უიმედობაც-ღამე, ცრემლებ და სიმძიმილი.სანთლად მინთია შენი ღიმილი,მეც სანთელივით ვიწვი და ვქრები,ჩემი საფლავის მიწიდან ქვებიმევე ამომაქვს გულისტკივილით.გასრულდა შენზე ჩემი ტირილი,აწი, კეთილო, მშვიდობით გნახე,თვალცრემლიანი ვიგონებ კახეთსდა შავეთიდან მესმის ყივილი.სულ მალე სული საყდრიდან გავადა ძვლებს სიკვდილის ბორკილი დახრავს,აწი სიღნაღში ვერასდროს ჩავალ,ვერც ხორნაბუჯის სანახებს ვნახავ.ვერ გავგრილდები ციურ ვარდებისშორეული და უხმო ოცნებით,ვერც შენიანებს მივუვარდები,ვერც სხვისიანებს გავეოცები,გასრულდა შენზეჩემი ტირილი,აწი, კეთილო, მშვიდობით გნახე,თვალცრემლიანი ვიგონებ კახეთს,და შავშეთიდან მესმის ყივილი.