პოეზია · ლირიკა
წყევლა
დავწვები შენს მკლავებზე,თავქვეშ ბალახივითშენს თმას ამოვიგებ,პირით სიჩუმეს გავღეჭავცვრიანს და გაგიყოფ..ამოგხედავ ხოლმედახუჭული თვალებითცამდე,ჩემი ნიავი გზა იქნება შენი-სულშებერილი..მაგრამ, რა გააჩუმებსთეთრ ძროხებს,ყველა ეზოში ერთდროულად რომაბღავლდნენ დაშიშისგან თუ ელდისგანფერდები უთრთით?..რა წყევლაა,ეს ხმა თუ უნდა ქცეულიყოჩემი სიყვარულის ექოდ-გამუდმებით რომ ჩამესმის-კართან დგანან დათითქოს ყელზე დანა ებჯინოთ,სადღაცისკენ პირმიქცევით ბღავიანთეთრი ძროხები,ბღავიან, რეკავენცხლად მსუნთქავი სამრეკლოები!..ეს წყევლა რაა!