პოეზია · ლირიკა
ფერიცვალება
ქუჩა მარტოა,ალაგ-ალაგ ძაღლები ყეფენ.ისე ბინდდება, როგორცვაშლში ჩამპალი მატლი..ვინ უნდა შემხვდეს თუნდაცათასწლის მერედა განმეორდეს ფერიცვალების კადრი.და ამინდია ისე მუნჯივით ყუჩი,მარტოობასაც მოვაფრიალებ კალთით...შემხვდა ტოტი და თავზე დამისვა ლურჯიჩვილი ფოთოლი-მამას ბავშვობის თათი..