პოეზია · ლირიკა
მთასწავალა ლექსი
უფრო და უფრო იშვიათად, ძნელად მიხსენებ,როგორც კალაპოტარეული მტკვარი მადათოვს.ბარისახოსთან წამომადგა თვალზე სისველე,ამაღამ ალბათ ხახაბოს და ხახმატს გადავთოვ.
დავათოვ შენი პაპის პაპის ხავსიან საფლავს,ჟანგმიწანაჭამ საპირწონეს_ მარცხნივ სიათის.ჩემთვის ყველა დღე უშენო და ნავსია ახლა,და ყველა დილა_ უშენო და უხასიათო.
შენ კი იები დააღვიძე დილით ჭისპირასდა სამი შენი ციცქნა პეშვი წყალი მიართვი.მე ეს ცხოვრება შენით მწყურვალ სიკვდილს მიპირებს,და მეც_ დაღლილი ბედუინი_ დარდებს მივათრევ.
სადმე დამიტანს ხვალ ეგ დარდი,_ გახდა მთისხელა,ვინმე ბერ-დედა დამიტირებს, ვინმე აღათო...შენ ახლაც ასე იშვიათად, ძნელად მიხსენებ,როგორც აპრილში ამღვრეული მტკვარი მადათოვს.