პოეზია · ლირიკა
გრძელი სევდიანი ვახშამი
ერთი ამბობდათუ როგორ ფარავენ ჩრდილები მინდორს,თუ როგორი წარმავალია ყველაფერი,თუ როგორ სძინავს გამთენიისასვიღაცას, დილა კი მოდის.
ერთი ამბობდათუ როგორ ყუჩდება ქარი,და როგორ ჩნდება ისევ,თუ როგორ არიან ხეების ქერქები ქარის კუბოები,მაგრამ უამინდობა გრძელდება.
ეს იყო გრძელი ღამედა ერთი ამბობდა რაღაცას მთვარეზე,რომელიც სითეთრეს აფენს გაყინულ მინდორს,და რომ წინ არ ჩანს არაფერიარ ჩანს იგივე.
ვიღაცამ ახსენა ქალაქი, რომელშიც ომამდე ცხოვრობდა,და ოთახი ორი სინათლის ჩრდილით კედელზე,ვიღაც ცეკვავდა, ვიღაც უყურებდაჩვენ თანდათან ვიჯერებდით,
რომ ღამე აღარ გაილევა.ერთი ამბობდა-მუსიკა კი დასრულდა და ვერავინ შენიშნა -ის ამბობდა რაღაცას ცაზე, პლანეტებზე, და ვარსკვლავებზე,თუ როგორი პატარები არიანო, როგორი შორი.