პოეზია · ლირიკა
კატა
თან დაგვდევს მუდამ თვალი ცბიერი,ვერ ფარავს: შერჩა მიმოხვრა გველის.გაუმაძღარი, მარად მშიერი,ჩასაფრებული ზის და მოელისჩვენი სიკვდილის თუ ძილის წუთებს,რომ ჩაგვაცქერდეს ხარბი თვალებით,საშიშ წინაპრად გადიქცეს უცებ,ულმობელი და შეუბრალები.ჩვენს გვერდით ცხოვრობს ის როგორც წმინდა,მაგრამ თვალები ვერ ფარვენ სურვილს:ქევყნად სიცოცხლის დასაბამიდანადამისმოდგმას შეჰყურებს შურით.
1944 წ. ზაფხული.თვალადი.