პოეზია · ლირიკა
სახლობანა
ეს ის სახლია,მე და შენ რომ ვდგამდით სპექტაკლებს,ვდგამდით ნაბიჯებს ფანჯრებისკენმზის ჩასასუნთქად,ვითომ ხუმრობითჩვენს ხასიათს სურვილს ვმატებდით.ჰო,ის სახლია,ის თამაში თავისებური...ეს ის აქტია,ხმაურით რომ ფარდა ეშვება-მძიმე,ხავერდის,მოვლებული ღამის ბახრამით,როცა იცი რომბოლო გვერდი თუ წაიშალა,მომდევნო თავშიმონოლოგი უხმოდ დაგმარხავს.იცი,ფაქტია,(შენს ენაზე იქნებ-დეფაქტოც.)შემოიპარა შემოდგომა.დღე იბურება.მზრუნველ ცოლივითმტვერს ვაცილებ გულში ფიტულებსდა ღლის ოთახებსსინამდვილე თავისებური.