პოეზია · ლირიკა
ქაღალდის ნავი
სუფთა ფურცელი მაგიდაზე.
რაღა დავწერო?ვკეცავ.ჩრდილოეთისკენ.დიაგონალზე-მარცხნივ და მარჯვნივ.სამხრეთისკენ და…გულისკენ და…თითები ფრთხილად დასრიალებს ნაწიბურებზე,როგორც შენს მხრებზედა მახსენდები...თეთრი ნავები ბრუნდებიანო-შევაცურებ ჰაერში დამეჰაერის ჯიუტ ცოლივით დავეყრდნობი მორყეულ რაფას…რა ჰაერის ზღვა, ან თეთრი ნავი,ფურცლის პატარა ნაგლეჯია,მარჯნის რიფივით გამოედო ნაძვის ხმელ ტოტებსდა...ჩაიძირა...ერთი…ორი…უსასრულობა…დედაშენი.მე.თავზე მანდილი წაიკრა.ჩაი დამალევინეო ჩემი საყვარელი ჭიქით.გადავაბრუნე მთელი სიზმარი და ვერ ვიპოვე ის ჭიქა.
შენს სოფელში ალბათ ბნელი ღამეები იცის-
რა დაგაბრუნებს…