პოეზია · ლირიკა
ნიჟარა
ისევ გაწვიმდა.ხვალინდელ იმედსპატარა ეჭვი ბზარივით ახლავს,და მაგიდაზე საფერფლეს მძიმესესმის ტალღების სიმღერა ახლაც...ამ ნიჟარაში ზღვა იყო ადრე,ახლა ფერფლიადა ჩემი სევდა,ასკილის ტოტი აწყდება სარკმელს,რომ თვალი მოჰკრას შორიდან ზედანს!გარეთ წვიმს,მაინც როგორ წრიალებსთიხის სურაშიველური ტოტი!..ზამთარი აღარ დააგვიანებს –შორი ტყეებით ზამთარი მოდის!..მე ტკივილივით ვინახავ ჯერაცსიმღერას –უკვე ძველსა და ჩავლილს,აქა-იქ გაკრულ ამღვრეულ ფერადსთანდათანობით გაუდის ყავლი...ყვითელ გობელენს ედება კვამლი,შეზავებული ზაფრანის ფერთან,და მოგონება,ვით შუშა წამლის,ჭიქაში უხმოდ წვეთავს და წვეთავს.კედელთან დაწვადა გაიშალათამბაქოს კვამლის ცისფერი ზოლი...და ისევ ესმის მძიმე ნიჟარასსამხრეთის ზღვებისსიმღერა შორი...