პოეზია · ლირიკა
სანამ ქართულ ოდებიდან
ძილ-ბურანის ნისლში თვლემდაველ-მინდორი, მთა-სანახი,წაბლის ოდის გულისცემად,ბაგუნობდა ქვასანაყი.
ქარს მიჰქონდა ქინძის სუნი,პიტნის სუნი, ქროლვა ქონდრისდა ეჟვნების ნელი ჟრუნითირხეოდა ბინდში ბონდი.
ჭრიჭინებდნენ ჭრიჭინები,ჭრაჭუნობდნენ ნალიებიდა უფოთლო ხეჭეჭურებსესხა ჭროღა ვარიები.
მეხვეოდა გლეხკაცივითმოფართქალე ვაზის ლერწი,ღამე ქართულ ეტრატივითდაწერილი რქებით ვერძის.
და ჩურჩულებს დღესაც ჩემშიიმ ღამეთა ეშხი-მეშხი,ადესურის შავი შხეფიჩურჩულებდა ორშიმოში...