პოეზია · ლირიკა
დაზამთრებულა
მელოდიური სტვენა სიოსი,რაღაც უცნაურს ქმნიდა აურას,ბათუმის მზიან სანაპიროზე,სუსხის შემოსვლა მეუცნაურა...მდელომ გაიძრო ტანზე ფირუზი,მშობელ მიწაზე დარჩა ბეღურა,მზე გაფერმკრთალდა ზეცის ტილოზე,თურმე რა უცებ დაზამთრებულა...ყინულ ქვიშაზე ტალღა იცინის,გამოელია ამინდს მზე-დარი,თოვლმა გაგუდა სითბო - სიცივით,და შემოდგომის ოქროს ცხედარი -შემატა წარსულს ბეჭედ-ბაჯაღლოდ,შეარწყა ლეთეს როგორც სიძველე,ზამთარსაც მალე ვიღაც დაჯაბნის,მზად არის მისთვის ვერცხლის საძვალე.
ნაშემოდგომევს ვხვდებით, - გვაკლდება,ფოთლები წლებად ჩამოცვენილნი,ღიმილსაც ფასი მაშინ ედება,რაც უფრო ხშირად ვართ მოწყენილნი.