პოეზია · ლირიკა
როსტროპოვიჩის სიკვდილიი
(სერხიო რავალს)
მორჩა! ხსენებაც კმარა იანვრის,ფიქრის სათბურში, ტკბება, მარწყვდებასიტყვა, ვით სუნთქვა კარაიანისველური ტყემლის ტოტებს აწყდება
ქარი, იცრება ობობას ქსელშიმზის სხივი, შრება ტოტებიც ფიჭვის.ტყის სიბნელიდან გამოსულს სერჟისინათლის თვალის მიჩვევაც მიჭირს.
დაწყევლილ სახლთან ჩავუვლი უხმოდ,ჭინკის ბრჭყალებით დაკაწრულ სარკმელს.მიხოხავს ხავსზე მწვანე მუხლუხო,ღობის ჩრდილიდან, სინათლისაკენ.
ვიქნები ასე, ცოტა ხანს გავძლებ...იშლება ჩრდილი წითელი ღრუბლის.უცხო აჩრდილი მომადგა კარზე,გამოიარა ოცნების ზღურბლი.