პოეზია · ლირიკა
მთვრალი კაცი
ხსოვნას მზეც ვეღარ მითბობს.ვეძებ კორპუსებს მაღლივს.სახლთან ვერ მიველ, თითქოსაორთქლდა ჩემი სახლი.მოსახვევებში ვუხვევდა მაბნევს ჩემი ჩრდილიც...ღვინით დავთვერი წუხელ,სახლს ვეღარ ვაგნებ დილით.დავალ აღმა და დაღმა,მაფრთხობს ჩიტების გუნდი,ხიდით გადაველ გაღმადა უკან გამოვბრუნდი.დავალ, გზადაგზა ვკარგავჯიბეში მცხოვრებ საგნებს...ვეხვევი ყველა ნარგავს,სახლს კი ვერაფრით ვაგნებდა ლამის ჩავიძინო,ამ დროს, უეცრად, მოდის –ხელკავს მიკეთებს ღვინოდა მეუბნება ბოდიშს.