პოეზია · ლირიკა
პაპაჩემი იყო და
_ თუ შენც გულში გქონდა ჩავარდნილი,რა ვი, უარი კი მიანაყე...ჰაი, შე პატარა კუდიანო,ჰაი, შე ძალისძალა სიამაყევ!ავდევდე მაგნაირ ბალღ-ბულღებსა,კარგა ვუტირებდი დედას ჯერაც...გამჩენძაღლს, ქალი არსად გაეგო, როეგრე ჰაიჰარად დაგიჯერა.პაპა გენაცვალოს, მაგ ხნობისათოფის წამალივით უცებ ვტყროდი,უნდილი რამ ჩანდა, შვილო, თორეგანა მე თავად არ ვეტყოდი.`აჰა, ეს ნაბადი მეცხვარული,არც კი გამოჩნდება გარეთ ქოში...~ე ჩემ შავრა ცხენსაც ვაჩუქებდი,იმით გაგაფრენდა ყაბარდოში.იქ ერთი ნაძმობი მეცხვარე მყავს,ჩამოტყავდებოდა ნისლა ხარი...ვეტყოდი, იმის პაპა ვყოფილიყავ,პაპაშენი ვიყავ და... ვერ ვუთხარი!